قاچاق انسان و تنفروشی اجبار
قاچاق انسان و تنفروشی اجبار
براساس گزارش سالانه وزارت امور خارجه آمریکا دربارهٔ قاچاق انسان که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد شمار زنان و دختران ایرانی که برای خدمات جنسی اجباری به دبی و نیز کردستان عراق برده میشوند افزایش داشتهاست. در ابتدای این گزارش در بخش ایران آمدهاست:[۲۰][۲۱]
براساس این گزارش ایران در پنج سال گذشته یکی از مراکز ترانزیت و یکی از کشورهای مبدأ و نیز مقصد قاچاق جنسی مردان، زنان و کودکان و نیز کار اجباری بودهاست. دختران ایرانی ۱۳ تا ۱۷ ساله هدف باندهای قاچاق انسان هستند و برای فروش به خارج از ایران برده میشوند. از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۵ انتقال دختران از داخل ایران به یکی از کشورهای حاشیه خلیج فارس به منظور ارائه خدمات جنسی اجباری نیز افزایش داشتهاست. در شهرهای تهران، تبریز و آستارا تعداد دختران نوجوانی که برای ارائه خدمات جنسی از آنها استفاده میشود افزایش داشتهاست.[۲۱]
شناخت کامل بازار فعالیتهای غیرقانونی از جمله تنفروشی دشوار و در مواردی ناممکن است. در عین حال، بدون شناخت ویژگیهای بازار پدیده ای مثل تنفروشی نمیتوان سیاستهای مداخله ای برای پیشگیری، کنترل، یا کاهش آن را طراحی کرد. سن ورود به روسپیگری در ایران بین ۱۶ تا ۲۲ سال و بالاتر از معیار جهانی است. همچنین بررسی برخی عوامل بازار از جمله توزیع مکانی و زمانی فعالیت، تعداد متقاضیان، درآمد و هزینهها و دیگر موارد و مقایسه آنها با یافتههای مطالعات جهانی نشان میدهند که به لحاظ جغرافیایی بازار روسپیگری در شهر تهران در محلهای فعالیت تقریباً متمرکز و در مسیر خیابانهای اصلی شهر است و از این لحاظ با الگوهای جهانی مشابهت دارد.[۲۲]
روزنامه جام جم گزارشی با عنوان «شکار ناموس در اینستاگرام» از قاچاقچیانی که در شبکههای اجتماعی دختران ایرانی را به کشورهای حاشیه خلیج فارس قاچاق میکنند منتشر کرده و نوشتهاست:[۲۳]
در سالهای اخیر اخبار از قاچاق دختران ایرانی به کشور پاکستان و کشورهای حاشیه خلیج گزارش میشود. روزنامه مشرق چاپ بلوچستان پاکستان[۲۴] نوشت: در هر ماه ۴۵ دختر کم سن ایرانی، به پاکستان قاچاق میشوند که از آنها برای فساد اخلاقی استفاده میشود. آنان در کراچی به فروش میرسند. در قاچاق این دختران، گروه بزرگی دست دارند که پس از اغفال دختران ایرانی، آنها را به فروش میرسانند. در کشورهای حاشیه خلیج فارس، هنگامی که خانوادهای به دنبال زن پیشخدمتی میگردد یا مردی، زن صیغهای و غیر عرب میخواهد، به آدمهایی که در برآوردن این نیازها شناخته شدهاند، رجوع میکند. آنها ابتدا مبلغی را به عنوان پیش پرداخت مطالبه میکنند و بعد از یک هفته، آنچه را سفارش شده، تحویل میدهند.[۲۵]
